یکی از پرونق ترین دوره های هنری ایرانی اسلامی، دوره ی صفویه است. سلسله صفویان در سال 907 هجری به وسیله ی شاه اسماعیل صفوی در تبریز تاسیس شد و بعد از او در سال 930- هجری شاه طهماسب به سلطنت رسید و به علل سیاسی پایتخت را از تبریز به قزوین منتقل کرد. هنگام حکومت شاه طهماسبف همایون پادشاه مغولی هند به ایران پناهنده شد و مدتی در دربار صفوق اقامت کرد اقامت وی در ایران و حمایت شاه صفوی از او در بازگشت به هند باعث ایجاد رابطه میان دو کشور باستان ایران و هند در همه شئون از جمله هنر شد. در قزوین پایتخت شاه طهماسب بناهایی چون مسجدا کاخ و کاروانسرا ایجاد شد تا به سلطنت رسیدن شاه عباس در سال 996 هجری به ترتیب شاه اسماعیل دوم و محمد خدابنده هر یک مدتی کوتاه حکومت کردند.
دوره 42 ساله ی سلطنت شاه عباس ، عصر شکوفایی هنر در ایران است در این دوره از یک سو روابطط ایران و اروپا و از سوی دیگر روابط ایران و هند توسعه یافت. شاه عباس پایتخت را از قزوین به اصفهان منتقل کرد و این شهر را با بناهای متعددی مانند قصرها، مساجد، بازارها، پلها و کاروانسراها آراست و بدین ترتیب اصفهان مرکز هنرهای اسلامی شد (نقشه 1 - 4) بعد از شاه عباس ، شاه صفی و شاه عباس دوم به سلطنت رسیدند و در زمان شاه عباس دوم هنر معماری و هنرهای دیگر رونق داشت. در زمان سلطنت طولانی شاه سلیمان توسعه ی هنرها به شیوه ی گذشته، ادامه یافت. در سال 1105 هجری شاه سلطان حسین صفوی به سلطنت رسید و در زمان او سلسله ی صفویه ناتوان و ضعیف شد
ادامه مطلب
